تاریخ‌نگاری

کربلایی محمد حسین خونساری به رفقای شهیدش پیوست

جانباز گمنام و بی نام و نشان هشت سال دفاع مقدس آسمانی شد

شاید برای برخی ها قابل درک نباشد که چرا  بعضی آدم ها، برخلاف روال و قانون های من درآوردی و زمینی، به جای این که دنبال «نام» باشند، گریزان هستند از شهرت و بی خیالِ نامند و مقام؟!!

شاید برای برخی ها قابل درک نباشد ، روایت آدم هایی که «مجهولون فی الارض و معروفون فی السماء » هستند. این که کسی نامش و عنوانش و شهرتش  آن قدر در اوج باشد که شهره ی ملائکه ی آسمان نشین باشد، اما در زمین هیچ کس او را نشناسد و مردم بی خیالش باشند.

آخر چگونه می شود کسی، بر خلاف طبیعت رایج، آدم هاگریزان باشد از شناخته شدن و با این که بزرگترین کارها را و بزرگترین خدمت ها را  انجام داده است، دنبال این باشد که نام و نشانش پنهان بماند؟!!!

آخر چگونه می شود در روزگاری که آدم ها برای  بزرگ جلوه دادن اسم کوچکشان ، به هر دری می زنند  تا پسوند و پیشوندی بچسبانند به نام و شهرتشان، کسی بیاید و بی خیال این دغدغه های مصنوعی شود!

آخر چگونه می شود در روزگاری که آدم ها برای یک روز بیشتر پشت میز بودن، برای یک روز بیشتر پست و مقام داشتن ، حاضرند دست به هر کاری بزنند؛ در روزگاری که آدم ها حاضرند، برای میز عریض تر و دوام قدرت ناچیزشان از خون شهدا فرش بسازند و از استخوانشان پلکان برای بالارفتن، برخی هنوز  بر عهدشان با شهدا استوارند و بی خیال این آشفتگی های تمام نشدنی، در کنج گمنامی خویش با خدای خود عالمی دارند.

 می شود. خوب هم می شود. تمام این حرف ها را که گفتم، شدنی است.  اما سخت است رسیدن به چنین مرتبه ای و به چنین مقامی. جایی که «ایمان» کارساز شود و «تقوا » سبب شود تا  آدم برسد به «اخلاص» و به قول شیخ رجبعلی خیاط حتی آب خوردنش هم برای خدا باشد.

 می شود، خوب هم می شود، وقتی کسی می داند که « إنَّ اللّه َ يُحِبّ الأبْرارَ الأخْفِياءَ الأتْقِياءَ الّذينَ إذا غابُوا لَم يُفْتَقَدوا ، و إذا حَضَروا لَم يُدْعَوا ، ولَم يُعْرَفوا .حديث قُلوبُهُم مَصابيحُ الهُدى ، يُخْرَجون مِن كُلِّ غَبْراءَ مُظْلِمَةٍ [۱] » برای چه بخواهد در پی نام و نشان، خود را به در و دیوار بزند ؟

می شود، خوب هم می شود، وقتی کسی می داند که  « ما قَرُبَ عَبدٌ مِن سُلطانٍ إلاّ تَباعَدَ مِن اللّه ِ تعالى ، ولا كَثُرَ مالُهُ إلاّ اشْتَدَّ حِسابُهُ ، ولا كَثُرَ تَبَعهُ إلاّ كَثُرَ شَياطينُهُ  [۲].» چرا برای بزرگ جلوه دادن خودش، همیشه خود را بچسباند به قدرت مندان و ثروت مندان و با کدام منطق غیرمادی بخواهد که مردم بشناسندش و حلواحلوایش کنند ؟!!!

 می شود، خوب هم می شود، وقتی کسی یقین دارد که « ألاَ إنّ خَيرَ عِبادِ اللّه ِ التَّقيُّ النّقيُّ الخَفيُّ ، و إنّ شَرَّ عِبادِ اللّه ِ المُشارُ إلَيهِ بالأصابِعِ[۳]» پس چرا دنبال گمنامی نباشد و چه دلیلی دارد با مشهور  و انگشت نما بودن بین مردم صفا کند و خوش بحالش شود ؟

می شود، خوب هم می شود، وقتی کسی خوب می داند که امام على عليه السلام آخرالزمان را چنین توصیف کرده است که « وذلكَ زَمانٌ لا يَنْجو فيهِ إلاّ كُلُّ مؤمنٍ نُوَمَةٍ ، إنْ شَهِدَ لَم يُعْرَفْ ، و إنْ غابَ لَم يُفْتَقَدْ ، اُولئكَ مَصابيحُ الهُدى وأعْلام السُّرى[۴] .» چرا برای نجات و رهایی خود از بندهای مادی دنیا ، خود را پشت پرده ی گمنامی پنهان نکند؟

 می شود، خوب هم می شود، وقتی تمامی سلول های بدن آدم به این یقین می رسند که  « إنْ قَدَرْتُم أنْ لا تُعْرَفوا فافْعَلوا ، وما علَيكَ إنْ لَم يُثْنِ علَيكَ النّاسُ ؟! وما علَيكَ أنْ تكونَ مَذْموما عِندَ النّاسُ؟! إذا كنتَ عِندَ اللّه ِ مَحْمودا[۵].» چرا دنبال ستایش مردم باشد ؟ دنبال این که مردم دولا و راست شوند روبرویش ؟

 این چنین آدم هایی کلام امام صادق (ع) را از بر هستندکه « مَن أرادَ أنْ يُرْفَعَ ذِكْرُهُ فلْيُخْمِلْ أمْرَهُ .» هركه می خواهد خواهد نامش بلند شود، بايد گمنامى پيشه كند  و عجب پیشه ای برگزیده اند این آدم ها، پیشه ای که تیشه به ریشه ی شیطان و نفس اماره می زند و آدم را خالص می کند برای خدا و کسی که برای خدا خالص می شود عجب مقامی خواهد داشت. آدم هایی که چهل روز خود را خالص کنند : « مَا أَخْلَصَ عَبْدٌ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَرْبَعِينَ صَبَاحاً إِلَّا جَرَتْ يَنَابِيعُ الْحِكْمَةِ مِنْ قَلْبِهِ عَلَى لِسَانِهِ ؛ هر بنده اي كه چهل روز خود را براي خداوند متعال خالص گرداند چشمه هاي حكمت از قلبش بر زبانش جاري مي گردد . » و تو حال گمان کن انسانی که بیش از چهل سال خودش را خالص کرده باشد ، چه می شود؟

 ثمره اخلاص ، طلبیدن یار است و ثمره طلبیدن ، یافتن و ثمره ی یافتن و وصال و آن هم چه وصالی!!!! وصالی از نوع اتصال ، اتصالی که جدا نمی شود و مگر نشنیده ای که « إذا خَلَصوا طَلَبوا ، و إذا طَلَبوا وَجَدوا ، و إذا وَجَدوا وَصَلوا، و إذا وَصَلوا اتَّصَلوا، و إذا اتَّصَلوا لا فَرقَ بَینَهُم و بَین حَبیبِهِم.»

این چنین آدم هایی آسایش و آرامششان در گمنامی است چرا که روهرو ولایت کسی هستند که همیشه برایشان گفته است : « إنَّ في الخُمولِ لَراحَةً .  براستى كه آسايش در گمنامى است .»

و اینان آسایششان در این است که ناشناخته باشند و بی خیال دنیا و دنیا و آدم هایشان هم بی خیال این آدم ها باشند با این که بزرگترین دین را به گردن مردم دارند.

تمام این ها را گفتم تا بگویم « کربلایی محمدحسین خونساری» رزمنده قهرمان و بی نام و نشان و جانباز هشت سال دفاع مقدس پایتخت مقاومت ایران، دزفول قهرمان، هم از همین دسته آدم ها بود. او از ابتدای جنگ در عملیاتهای مختلف حضور فعال و مستمر داشت. عاشق کربلا و زیارت امام حسین(ع) بود و در پیاده روی های اربعین علمدار بود و در نهایت سادگی روی خاک ها پایین پای زوار میخوابید. هر ساله در پیاده روی اربعین حضور داشت و یک کاروان از زوار همراه خود می‌برد. نمازش همیشه به جماعت بود . خون گرم و با تقوا و خنده رو و عاشق شیفته امام زمان عج و روضه سید شهدا .

او آرامش را در گمنامی دید و امروز  در اوج غربت و گمنامی با تمامی دردها و رنج های جانبازی اش خداحافظی کرد و به آسایش رسید.  آسایشی ابدی ، آسایشی از جنس آسایشی که شهدا به آن می رسند.

خدایش رحمت کند و با رفقای شهیدش محشور شود. ان شاءالله

 

[۱] خداوند نيكوكاران بى نام و نشانِ خدا ترس را دوست دارد ؛ كسانى كه هرگاه غايب باشند كسى جويايشان نمى شود، و وقتى حضور دارند، كسى از آنان دعوت نمى كند و شناخته شده نيستند . دلهايشان چراغ هدايت است ، [و ]از هر تاريكى و ظلمتى خارج مى گردند . پیامبر اکرم (ص)

 [۲] هيچ بنده اى به فرمانروايى نزديك نشد، مگر آن كه از خداوند متعال دور گشت، و ثروتش فراوان نشد، مگر آن كه حسابش سخت گشت، و مريدانش زياد نشدند، مگر آن كه شيطانهايش افزون گشتند . پیامبر اکرم (ص)

 [۳] هان ! بهترين بندگان خدا كسى است كه با تقوى و پاك و گمنام باشد و بدترين بندگان خدا كسى است كه انگشت نما باشد .پیامبراکرم(ص)

 [۴] زمانى مى رسد كه هيچ كس در آن زمان نجات نمى يابد، مگر مؤمن حق پرستِ بى نام و نشان كه اگر حضور داشته باشد، كسى او را نمى شناسد و اگر غايب باشد، كسى به جستجويش نمى آيد. اين افراد چراغهاى هدايتند و نشانه هاى روشن براى شب روان .  امام علی(ع)

 [۵] اگر توانستيد ناشناخته بمانيد، چنين كنيد ؛ وقتى نزد خدا ستوده باشى نگران نباش كه مردم ستايشت نكنند و نگران نباش كه در نظرشان نكوهيده اى . امام صادق (ع)

‫۳ دیدگاه ها

    1. سلام. این وظیفه دوستان و همرزمان ایشان است که خاطرات و سجایای اخلاقی ایشان را برای حقیر ارسال کنند.
      به دیده ی منت منتشر خواهم کرد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا